چشم های بازیگوشش برق می زد؛ آن قدر که من از برق چشم‌ های بازیگوش آن خنده ام می گرفت. دیر وقته و خیلی خسته شده، به گونه ای که چشمانش را به زور باز نگه داشته است و دلش می خواهد با هم بازی کنیم ، اما من تعدادی کار شخصی دارم که باید انجام بدهم ، پای رایانه می نشینم و به اینترنت وصل می شوم ، با خودم می گویم فقط نیم ساعت ، بعد می روم. توی اتاق وقتی نگاه منتظرش را دیدم ، یکهو دلم برایش غنج رفت. می دیدم که دلش می خواهد باهم بازی کنیم. پشت پرده خودش را پنهان کرده بود و منتظر این بود که پیدایش کنم، برای اینکه لحظات خوبی را برایش رقم بزنم چند بارانگار نمی دانم کجاست صدایش کردم!!بعد با ذوق از پشت پرده خودش را نشان می داد و از خنده ریسه می رفت … یادش بخیر، نون بیار کباب ببر، اتل متل توتوله، قایم باشک ، لی لی بازی ،… بازی های نسل ما هستند .بازی های که وسیله ی زیادی نمی خواست و از همان بچگی روح کار جمعی و ساده زیستی را به ما یادمی داد. عروسک ها و اسباب بازی های آن روزها هم ساده بود و سرگرم کننده. اما امروزه برخی اسباب بازی ها و بازی های رایانه ای که همه از شخصیت ها ی غربی هستند، جایگزین بازی های سنتی شدند و به دلیل تفاوت های فرهنگی بین ما و جامعه غرب، آثار مخربی را تو رفتار و شخصیت کودکان دارند. دنیای غرب انسان را رها نمی کند و پیوسته با بازی‌های مختلف و رسانه ها و ابزارهای مختلف اهداف خودش را به او آموزش می دهد، با همین روش ، دنیایی شدن دین را تو ذهن کودک و بزرگسال فروکرده اند . بازی یکی ازروش ها و ابزارهای آموزش غیر مستقیم و کوتاه ترین جاده یادگیری است و عاملی است برای پرورش قوای جسمانی و روانی و موجب سلامتی جسم و روح می شود . بچه ها آموزش و بازی را باهم یاد می گیرند . یکی از محاسن بازی این است که معمولا خود بچه ها ترجیح می دهندآن را انتخاب کنندو البته هنرماست که بچه ها را طوری ترغیب کنیم تا بشود انتخاب خودشان و این طور چیزی به آن‌ها تحمیل نمی شود.

#مدار_نوشتن
#به_قلم_خودم
#سوژه_هفتگی
✍سمیه حسینخانی