اوایل هر چقدر سعی می‌کردم مکتوب کنم انگار کلمات کنار هم جمع نمی‌شد. قلم زدن و نوشتن از آن لحظات و یادآوری آن اتفاقات بنظرم خیلی سخت و تلخ هست .
دهمین سحر ماه مبارک رمضان هست برای سحری بلند شدم و سحری را آماده کردم بعد از اینکه همه سحری خوردند ظرفها را شستم و رفتم تو اتاق، سراغ سجاده و کتاب دعا بعد از نماز صبح و قرائت دعای های وارده ماه مبارک رمضان و جز خوانی هر روز ،ساعت 7:30یا 8 صبح چشمانم سنگین شد کمی دراز کشیدم،انگار کسی بیدارم کرد همین که چشمانم باز بود صدای انفجار شنیدم اول فکر کردم چندان مهم نیست اسفند ماه هست و نزدیک چهار شنبه سوری حتما صدای ترقه است، ولی صدای دوم و سوم را که شنیدم نا خود آگاه بلند شدم و نشستم ، ضربان قلبم شروع شد سمت گوشیم رفتم ساعت را نگاه کردم حدود 9:40 صبح این حدود ها بود ،خبرها را دیدم یک خبر نوشته بود دشمن آمریکایی _ صهیونی به مناطقی از تهران حمله کرده،استرس ام بیشتر شد این آیه را چند بار تکرار کردم ((وَ جَعَلنَا مِن بَینِ اَیدِیهِم سَدَّاً وَ مِن خَلفِهِم سَدّاً فَاَغشَینَاهُم فَهُم لَایُبصِرون)).
دقیقا همان حالی را داشتم که شب اول جنگ دوازده روزه اتفاق افتاده بود وبا صدای انفجار از خواب پریدم ،وقتی گوشی ام را دیدم تو خبر آمده بود اسرائیل به مناطقی از تهران حمله کرده است. خیلی آن شب برای من سخت گذشت برای اینکه تا یکساعت اول که متوجه شدم به کسی چیزی نگفتم چون همه خواب بودند و نمی خواستم حالی را که من تجربه کردم آنها هم تجربه کنند .اولین نفر به مادرم گفتم، به بهانه ی نماز صبح بلندش کردم بعد آرام جریان را تعریف کردم. بهت زده و نگاه ام می کرد…

بار دیگر صبح متوجه حمله‌ی ناجوانمردانه دشمن شدم و مادر هنوز خواب هست متوجه صداها نشده بود ، برادرها رفته بودند سر کار ،شمارشان را گرفتم خط ها انگار قطع بودند نه بوقی !نه صدایی !هیچی!…
مادر را آرام صدا کردم.
گفتم :مامان !می خوام خانه را جمع و جور کنم اولش متوجه نشد ،هنوز خواب بود دوباره که تکرار کردم با تعجب نگاهم کرد و گفت: چرا عجله داری!؟؟می‌خوای جایی بری؟؟

بعد که کاملا بیدار شد جرات کردم آرام گفتم چه اتفاقی افتاده ،کمی با تعجب و بهت زده گفت : برادرها ت …زنگ زدی ؟؟
گفتم :چند بار تماس گرفتم انگار خط ها قطع هست،دوباره تماس گرفتم برادر بزرگترم جواب داد و گفت :مشکلی نیست،ترافیک هست دارم میام …
با برادر کوچکترم که تماس گرفتم گفت:سر کار هستم ، صدای جنگنده ها داره میاد وضد هوایی ها کار می‌کنند…چیزی از این مکالمه به مادر نگفتم فقط گفتم ترافیک هست داره میاد…
صدای جنگنده ها رابالای سر ساختمان می شنیدم ولی این صدا فرق داشت، یکدفعه یک صدایی مثل رعد و برق که خیلی نزدیک بود شنیدم، همان لحظه برادرم زنگ زد جواب دادم .گفتم: شنیدی ؟؟گفت :جنگنده ها پایین بودند برای همین صدای زیادی داشت…از پدر سوال کرد که کجاست ؟؟
گفتم: رفته بیرون فکر کنم رفته مسجد ،خانه نیست.
یاد خواهر زاده ام افتادم آن هم صبح باید می رفت مدرسه، زنگ زدم منزلشان خواهر ش جواب داد بعد از احوالپرسی گفت: که خواهرش سرما خورده و آن روز مدرسه نرفته بود.گفتم مراقب خودتان باشید ،گوشی را قطع کردم.
تا غروب خبرها از حمله به مناطق مختلفی از کشور بود .خبرها از مردم لامرد، مدرسه(شجره طیبه) میناب بود و اینکه توسط دشمن آمریکایی _صهیونی مورد اصابت موشک واقع شده و چه جنایتی علیه دانش آموزان بی گناه انجام دادند… !! انگار کربلا تکرار شده است دختران بی جان روزه دار و تشنه لب، پیکر بی سر،دست بریده،بدن های کبود ،گل ها ی گم‌شده، وای از داغ پدران وای از ضجه های مادرانه…
این آیه تو ذهنم تکرار میشد ((بِا ئِّ ذَنب قُتِلت)) !!((به کدامین گناه کشته شدند))
از این همه جنایت های دشمن حال خوبی نداشتم ،عصبانیت از روی خشم وناراحتی،مثل آدم های معلق ،انگار تو حباب بودم …
افطار شده بود ،سفره افطار را آماده کرده بودم .صدای زنگ در آمد همه بودند ،یعنی چه کسی هست؟؟مادر در را باز کرد،خواهرم بهمراه دختران و همسرش بودند کمی تعجب کردم ولی به روی خودم نیاوردم ،سفره باز بود بعد ازاحوالپرسی آمدندنشستند و افطارکردند .خواهر زاده ام تعریف می کرد که تو راه آمدن به خانه ی ما تو بیرون بعضی ها خوشحالی می‌کردند ازاینکه دوباره جنگ شده و می گفتند دشمن که با مردم عادی کاری نداره !!انگار دوباره کفتارها و گرگ ها چنگال تیز کرده بودند، چیزهای دیگه هم دیده بودند و شنیده بودند ولی حال بد من را که دیدند ملاحظه کردند وچیزی نگفتند. تو صحبتهای که می‌کردند از مناطقی که دشمن موشک زده بود می گفتند،از خیابان بیت رهبری که گفتند ،حالم بدتر شد، استرس عجیبی پیدا کردم ،دستم سرد شده بود …
خواهر زاده ام موقع رفتن بغلم کرد دستم را گرفت و بوسم کرد گفت: خاله حلالم کن شاید همدیگر را ندیدیم، خواهر کوچکترش گریه کرد . با تعجب نگاهش کرد و گفت: آبجی گریه میکنی؟؟! بغلش کرد و دلداری داد و خندید و گفت شوخی کردم.
کمی خوابیدم و دوباره بیدار شدم رفتم حیاط چه سکوتی انگار همه چیز و حتی شب هم سکوت کرده بود!!
سحر با صدای اخبار گو که می گفت:روح رهبر معظم انقلاب به ملکوت اعلی پیوست ،متوجه شدیم که بیت رهبری توسط دشمن آمریکایی_صهیونی مورد حمله واقع شده وامام خامنه‌ای بهمراه چند تن از اعضای خانواده به شهادت رسیدند ..‌.

مردم بی تاب بودند با اشک و آه می گفتند:دارم برای علی زمانم گریه میکنم مثل علی زندگی کرد و مثل علی شهید شد…
به مردم دنیا بگویید که امام ما، رهبر ما در اتاق کارش شهید شد …
امام ما تشنه لب و روزه دار شهید شد…

تقریبا چهل و هشت روز از جنگ رمضان گذشته است ، مردم ایران با توکل بر خدا و ائمه اطهار (علیهم السلام ) وبا تاسی والگو برداری از شهدای جنگ رمضان ،متحد،مقاوم ، با صلابت همچون کوه پای نظام جمهوری اسلامی ایران، انقلاب و رهبر معظم انقلاب استوار ایستاده اند .

#مرقومات_جنگی
#به_قلم_خودم
✍سمیه حسینخانی

تازه پلک هایم بعد از نماز صبح گرم شده که باز صدای هواپیما می آید. از جا می پرم .خیال می کنم جنگنده ها دوباره بر گشته اند. هنوز صدای هواپیما دارد سکو ت صبح را پاره می کند که صدای آلارم گوشی تلنگری مجدد است ، صدا انگار از جایی دور می آید. خوابم یا بیدار؟؟ یادم می‌آید امروز آزمون ورودی دارم شب قبل هم خواب مناسبی نداشتم هم داشتم مطالعه می کردم و هم ناراحت این بودم که دوباره آمریکای جنایتکار کودک کش حمله ی مجدد به سیریک ،تنگه ی هرمز…داشته دوباره خاطره ی سحر روز یازدهم ماه رمضان ، مدرسه میناب و لامرد برایم زنده می شود و جنایت اینبار آمریکا ، جان مردمان بی گناهی را که در عروسی شاد بودند را گرفته است و دربین شهدا کودکان کم سن و سال هم دیده می شود. یاد روزهای جنگ هم دوباره زنده می شود اینکه گاهی وقتها تو برخی شرایط که قرار می گیری حالت شرطی پیدا می کنی ، سنسورهام نسبت به صدای جنگنده ها حساس شده بودند ، زمان آمدنشان را متوجه می شدم یا بیدار بودم ، یا به طور ناخود آگاه از خواب بیدار می شدم ، چند لحظه بعد صدای انفجار می آمد ، بقیه تازه با شنیدن صدای انفجار از تو اتاق بیرون می آمدند ، مثل همیشه هیچی نمی گفتم . شاید اصلا صدای از حنجره ام بیرون نمی آمد، بلافاصله صدای پیامک گوشی می آمد، برادرم پیام می داد که مراقب خودتان باشید ، شاید با این پیام می خواست هم دل نگران نباشیم هم یک خبری از خودش بدهد و هم خبری از ما بگیرد، من هم بلافاصله یک پیام احوالپرسی می دادم و اینکه مراقب خودشان باشند…چقدر صدای مادر آرامش بخش است ، صدای ذکر مادر در میان وزش نسیم برایم بهترین لالایی است . باید آماده رفتن بشوم ، وسایل مورد نیاز را یکی یکی چک می کنم ، مداد، پاک کن و کارت ورود به جلسه را که روز قبل به خاطرش وقت گذاشتم را با قیچی مرتب می کنم ، کیف ام را برمی دارم و از منزل خارج می شوم ، اولش نمی خواستم گوشی همراه خودم را ببرم ، ولی دوباره گذاشتم تو کیف، انگار نمی توانی برای چند لحظه از آن دل بکنی!…و قتی خواستم کرایه را حساب کنم متوجه شدم که کارت امتحان را بر نداشتم و تو اتاق روی میز جا گذاشتم ، بعدش یاد گوشی که همراهم برداشتم افتادم ، خاطرم جمع شد که گوشی را همراه خودم آوردم و می توانم مجدد پرینت بگیرم ، قبل از ساعت مقرر به محل آزمون رسیدم و این فرصت خوبی است برای اینکه کمی به ذهنم استراحت بدهم و به چیزی فکر نکنم ، تو این لحظات آخر هم دست از مطالعه بر نمی دارند هر کسی مشغول هست ، یکی کتاب ، یکی جزوه ، یکی گوشی ، تو این حال و هوا بودم که بغل دستی ام از من پرسید: ببخشید نمونه سؤال ندارید؟؟ با لبخند برگشتم سمتش و گفتم: بنظرم زیاد مطالعه کردید که دنبال نمونه سوال هستید ، با لبخند پاسخ داد فقط می خواستم بدانم حد سوالات چه طور هست. درهای ورودی آزمون باز می شوند و برا ی هم دیگر آرزوی موفقیت می کنیم . تو مرحله ورود باید کیف و گوشی را تحویل می دادیم ، نوبت که به من رسید مسئول امانات برچسب را برای مشخص شدن کیفها و وسایل شخصی به من داد ، هر چقدر تلاش می کردم که برچسب ها را باز کنم نمی توانستم !! اول صبحی چه چالشی !! آخر هم نتوانستم باز کنم ،کناری من هم داشت تلاش می کرد وقتی موفق شد درخواست کردم که برای من را هم باز کند و قبول کرد. بالاخره برچسب ها را نصب کردم و کیف و تحویل دادم . آزمون به اتمام رسید و حالا همه منتظرند تا جواب آزمون را در زمان مقرر اعلام کنند، امیدوارم که همه‌ی ‌ دوستان موفق باشند و به هدف مد نظرشان برسند. به این فکر کردم که تو این عالم ، یک کسی هست که اگر زیر پرونده ات را امضا کند ، کار تمام هست، همه چیز را سپردم به خودش . موقع خداحافظی برای همه آرزوی موفقیت میکنم…برای رسیدن به موفقیت هیچ مقدمه ای مهمتر از خود باوری و اعتماد به نفس نیست.

#مدار_نوشتن
#پل_کلمات
#به_قلم_خودم

✍سمیه حسینخانی

به سمت در حرکت کردیم . کنار درب ورودی ، مرد میانسالی که اشک از چشمانش جاری بود می گفت : کار ما در برابر کسانی که می رفتند جبهه و شهید شدند چیزی نیست. سر تا سر این خیابان آن روزها پر از شهید بود . ظاهرا بانی مجلس است .تمام سقف را با گونی های تزئینی پوشانده اند. از لابه لای آن سربند های رنگارنگ و چفیه و پلاک آویزان است .مکان حال و هوای عجیبی دارد. آدم را به یادجنگ و جبهه می اندازد . هر از گاهی که حالمان خوب نبود با دوستان می رفتیم گلزار شهدا ، آنجا آرام تر بودیم . آنجا بود که به شهدا فکر می کردیم؛ اینکه چطور زندگی می کردند؟ و چرا دنبال شهادت و جهاد بودند؟ تصویرها از سایه ای محو و سیاه و سفید تا تصویری تمام رنگی پشت سرهم ردیف شده بودند . جلوی یکی از عکس ها مکث کردم برای من جالب بود از این بچه های مثبت روزگار است . یک پیراهن آستین بلند سفید با یقه ی بسته پوشیده، که از بقیه ی عکس ها بیشتر جلوه گری می کند.
خیلی تمایل داشت که تنها فرزندش را قبل از شهادت ببیند و برای دیدنش لحظه شماری می کرد اما وقتی پای ناموس و شرف ملتش پیش آمد ، آرزو هایش را فراموش کرد و آماده اعزام به جبهه شد. وقت خداحافظی خیلی سفارش فرزندش را کرده بود که مراقب باشند تاسربازی از سربازان امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف )باشد. هنوز نامه اش را کامل نخوانده بودم که اشک هایم جاری شد . درست دو ماه بعد از شهادتش نامش در شناسنامه دخترش ثبت شده‌ بود، دردانه ای که فرزند شهید بود و روی پدر ندیده بود…عامل مؤثر در ایثار و شهادت در را ه خدا ، زدودن دلبستگی های دنیوی و تقویت عشق و محبت به خداوند و اهل بیت (علیهم‌السلام ) است که موجب می شود انسان را از خود و خودپرستی بیرون می برد و عاملی است برای افزایش معرفت ، به تدریج که وابستگی های دنیوی کم رنگ و دل بستگی های الهی پر رنگ می شود، همه کارها برای خشنودی خالق و اولیاء او صورت می گیرد و تمام سختی ‌ها و مشقتها به راحتی تحمل می شود. از هرکسی که می رفت جبهه می پرسیدی برای چی جبهه رفته اید؟ می گفتند: برای انجام وظیفه،برای اطاعت از امر امام،برای دفاع از کشور ، برای سربلندی کشور برای حفظ انقلاب، برای عشق به خدا،…این یعنی غیرت، وفاداری درک و شناخت موقعیت، مقید بودن به شرع و عقل، هر وجدان بیدار و سالمی این اقدام را تایید می‌کند.

#مدار_نوشتن
#پل_کلمات
#به_قلم_خودم
✍سمیه حسینخانی