دلتنگ لبخند آقای شهید
این روز هایادآوری خاطره هاسخت است،اصلا این روزها جنس خاطراتش متفاوت است.دلتنگیم،دلتنگ لبخندآقای شهیدمان،چه روزهای دیدیم چقدرسخت و سنگین،ما همچنان سوگوار و داغدارعزیزانی هستیم که درجنگ رمضان از دست داده ایم ،دهم اسفند 1404،رهبرشهیدم توسط شقی ترین افراد به شهادت رسید، ولی نور او خاموش نشده است،مرد و زن اشک می ریزند و تمام خیابان اشک می ریزندو من شبی را که شما از پشت پرده حسینیه امام با صلابت وارد جمعیت شدید و همه ناخود آگاه به احترام شما قیام کردند و نوای حیدرحیدررا سردادند را تمنّا میکنم.حتی دشمنان شمااز حضور میلیونی مردم عزادار در مراسم وداع و تشییع شما هراس دارند ،حضوری که جلوهای ماندگار از همبستگی اجتماعی و وفاداری مردم ایران با آرمانهای انقلاب اسلامی و ولایت مداری را به نمایش خواهد گذاشت ، رهبری را بدرقه خواهیم کرد که به رهبری اش می بالیم، روح عاشورا درملت ما وجود دارد و با اتحاد و ایمان مسیر عزت را ادامه می دهند….
آقاجان!
یعنی براستی شما برای همیشه از پیشمان میروید؟اما نه! یاد و نام شما برای همیشه در قلب ما زنده و جاوید می ماند…
و ما معتقدیم:
“وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ…”
شرافتمندانه ترین مرگ شهادت است، خوش به حال سرزمینی که شما را به آغوش می کشد،بدرودقائد امت وعزیز ایران ،شهادت مبارک آقای شهیدم
#به_قلم_خودم
#مدار_نوشتن
#خاطره_گردی
#باید_برخاست
✍سمیه حسینخانی





