دبیرستانی که بودم یک همایش تو مدرسه بر گزار شد برخی از بچه ها سعی می کردند که بپیچانند و تو جلسه حضور نداشته باشند، اما مدیر بچه ها را دید و بچه ها را به سمت سالن همایش هدایت کرد، همهمه ی سالن قطع نمی شد. سالن خیلی شلوغ بود.چند بار از بچه ها خواسته شد، سکوت کنند. یکی از معاونین بلندگو را گرفت و با صدای بلند گفت : لطفا سکوت کنید. یکباره سکوتی درسالن حاکم شد. سخنران وارد شد و صحبتش را آغاز کرد.جذاب وگیرا صحبت می کرد. یک بخش از صحبت‌هایش این بود می گفت : وقت طلاست. البته برخی معتقدند که وقت از طلا هم با ارزش‌تر است؛برای اینکه با صرف وقت می توانیدطلا بدست آورید، ولی دقایق تلف شده را نمی توان با طلا خرید.انسان ازگم شدن یک ساعت مچی ناراحت می شود، ولی از گم کردن ده ها ساعت از زمان عمرش ناراحتی ندارد، سرمایه گران بهایی دراختیار شماست، سعی کنید این سرمایه را تو راهی به کار بگیرید که سود اخروی برای شما داشته باشد.شما با هر لحظه از عمر خودتان می توانید چیزی را بدست بیاورید که برای همیشه باشد. روزی یک صفحه قرآن بخوانید ، بعد از یک سال ببینید چه تغییری کردید. بعد از اتمام حرف هایش فهمیدم که چرا بعضی از بچه ها اینقدر قبولش دارند.از آن به بعد رفتم سراغ یک قرآن کوچک که ترجمه روانی داشت ، از آن به بعد هر وقت قرآن می خواندم هر جایش را که دوست داشتم یک خط می کشیدم.

#مدار_نوشتن
#به_قلم_خودم
#خاطره_گردی
✍سمیه حسینخانی

پسرک از باشگاه ورزشی که برگشته بود حال عجیبی داشت. مادر با صدای گریه از خواب پرید،رفت پشت در اتاقش سرش را گذاشته بود روی میز و بلندگریه می کرد او با سن کم و جثه ریزه‌اش هدیه امام حسین(علیه السلام) بود برای پدر و مادرش،این فرشته پدرش را از دست داده بود و با غم پدر، تنها تکیه‌گاهش مادر مهربان و استوارش بود.
مادر علت گریه حنیف را سوال کرد، اشکهای رو صورتش را پاک کرد و بابغض گفت فردا روز مسابقه است و پدر همه ی بچه ها برای تشویق آنها میان باشگاه ، حنیف دوباره زد زیر گریه و گفت:” ولی پدر من شهید شده،دیگه نمی بینمش ،مادر دست نوازش را روی سر پسر کشید و با مهربانی گفت: پدر برای تو نامه ی نوشته که هر وقت بزرگ شدی آن را به دست تو برسانم،پدر حنیف آن را ندیده بود ولی برایش نامه ای گذاشته بود:
سلام بابایی،با اینکه خیلی دوست داشتم ببینمت اما نشد. من صدای کمک خواستن بچه‌های شیعیان را شنیدم و نمی توانستم به صدای کمک خواهی آنها جواب ندهم؛ و برای دفاع از اسلام،حرم و وطن رفتم،از پدرت راضی باش، مادرت را تنها نگذار و گوش بفرمان امام خامنه‌ای عزیز باش. پدری که همیشه به یادتان هست.

#مدار_نوشتن
#به_قلم_خودم

✍سمیه حسینخانی

اگر ایمان بیاوریم که حیاتی پس از مرگ وجود دارد و ایمان بیاوریم که این هستی صاحب دارد و برای تمام رفتار و گفتار و افکار ما پاداش و کیفری است ، کارها را که صاحب خانه می پسندد انجام می دهیم و خواسته های نفس سرکش را مهار می کنیم. زیرا می دانیم که به تمام کارهای ما رسیدگی می شود و مرگ در کمین است…داشتم برای شام برنامه ریزی می کردم حسابی مشغول کاربودم ، که گوشیم زنگ خورد . برادرم بود. گفتم: چی شده ؟ گفت :چیزی نیست .عمه حالش خوب نیست و عصر حالش بد شده و بردنش بیمارستان . مامان و بابا زود لباس بپوشند و آماده باشند بیام با هم برویم بیمارستان ملاقات! پرسیدم :حالا این چه مشکلی هست که این وقت از شب باید بروید ، ا لان که ساعت ملاقات نیست ، نمی شود صبر کنید تا فردا؟ گفت : میام برایت تعریف می‌کنم . از اینکه از حرف زدن فرار می کرد و صدایش ناراحت بود ، فهمیدم راستش را نمی گوید. بغض گلویم را گرفته بود ، در دل شروع کردم به خواندن آیت الکرسی…ولی انگار امروز ، روز من نبود. هنوز یک ساعتی نگذشته بود که زنگ درخانه به صدا در آمد و پایین رفتیم ، تا بیمارستان برسیم ، دل توی دلمان نبود . پله ها را سراسیمه بالا رفتیم . داخل اورژانس عمه روی تخت خوابیده است و دکترها در تلاش هستند تا قلبش دوباره برگردد . همه همین طور مبهوت زل زده اند به عمه و در دل قسمش می دهند که نرود و بماند ، اما بی فایده است . پرستارها به زور همراهان را از عمه جدا می کنند و آنها نمی خواهند باور کنند که چه اتفاقی افتاده است .به مادر نگاه می کنند که آرام خوابیده است؛ اما زیادی آرام است. یک ملافه سفید می کشند روی صورتش و می برند ، به همین راحتی . عمه دیگر بینمان نبود . شانه هایشان شروع می کند به لرزیدن . حس می کنند ستون های بیمارستان‌ هم مثل زانوها یشان می لرزد. سالن پُراز تاب نیاوردن فرزندان و مُردن مادر جلوی آنهاست ؛ در حا لی که آنها نمی توانند کاری بکنند . خودم را برای هر خبری آماده کرده بودم ، اما نه آن خبر . مامان و بغل کردم و گریه کردم. عمه تازه از سفر اربعین برگشته است و دل ها پُر می شود از حسرت آخرین سفری که نصیب او شده است . همه اش حرف رفتن و بخشیدن می زد.پُر می شود از حسرتی که نتوانسته اند کاری برای او انجام بدهند و او رفته است …و هیچ کس تحمل دیدن جای خالی او را ندارد . زمان مراسم تشییع جنازه مشخص می شود و همه به طرف بهشت راه می افتند . قدم هایمان پیش نمی رود تا تابوت عمه را بدرقه کنیم . تابوت در میان مردم ، روی دست ها بالا و پایین می رود . همه به پهنای صورت اشک می ریزند، خیلی صحنه ی دردناکی است . فکر نمی کنم به این زودی بتوان فراموش کرد! لحظه ای هیچ نمی شنوند و نمی بینند. همه تلاششان این است که سرپا بایستند . همه چیز آرام برگزار می شود؛ به همان آرامی که عمه در سکوت آن شب می رود…انسان گاهی وقتها چنان درگیر فعالیت ها و کارهای روزمره خودش است که هدف اصلی از زندگی را فراموش می کند . یکی از کارهای شایسته این هست که انسان به حسابرسی اعمال روزانه یا اعمال گذشته خودش بپردازد .گاهى خودش را مثل یک کتاب ورق بزند ، اینکه از کجا آمده است؟ برای چه آمده است؟ به کجا می رود؟… روزهای خوب و بد به انسان درس میدهد! فصلهای زندگی انسان تکرار شدنی نیست ، امام علی ( علیه السلام ) در این باره می فرمایند : چقدر شایسته است که انسان زمانی را در اختیار داشته باشد که از دل مشغولی های زندگی چیزی او را سرگرم نکند : ساعتی که از خودش حسابرسی کند و درباره آنچه در شبانه روز برای خود به دست آورده و یا از دست داده است بیندیشد . انسان دوباره به سمت خداوند بر می گردد و سرانجام تمام امور و پایان زندگی ، به سوی خداوند و از آن اوست . خداوند دوست دارد ما سعادتمند و نیک فرجام باشیم برای همین هدف زندگی و راه رسیدن به آن را به خوبی و پله پله توسط پیامبران به ما می آموزد. در پرتوی پیروی از آنان و عمل به هدایت ها ی آنان انسان می تواند به اصل خود که حقیقت انسانیت است دست یابد.

#مدار_نوشتن
#خاطره_گردی
#به_قلم_خودم
✍سمیه حسینخانی