پنجره ها بی تاب باران
آسمان دوباره دلش گرفته است ،ابر دوباره می خواهدببارد،پنجره ها بی تاب باران هستند و شیشه ها برای کوبش باران دلتنگ.قطرات کوچک باران شبیه مرواریدهای کوچک روی شيشه می لغزند، وقتی بر روی شيشه ی غبار گرفته ی قلبم نوشتم ،چشم ها با تمام وجود در انتظار شما مانده است، تند تر می تپد و دل ها در همان کوچه که به انتظار شما ختم می شود با تمام وجود منتظر ایستاده اند .من شنیده ام که شما از خودم به خودم دلسوزتر و مونسی دلسوز، پدری مهربان و برادری همدل هستید. می گویند شما از نم نم باران پا کتر و از خنده کودکان ، معصوم تر ؛از تابش خورشید ،زندگی بخش تر هستید. نمی دانم اگر شما بیایید من هستم یا نه؟! و اگر هستم در کنار شما خواهم بود یا نه؟! ولی می دانم که شما آخرین روشنایی هستید که با نور خود تمام عالم را از ظلم و تاریکی نجات می دهید.
#به_قلم_خودم
✍ سمیه حسینخانی
