دلم می خواهد بروم جایی که...
دلم می خواهدبروم،یک جای که بشودگریه کرد ،گریه ی که از روی علاقه طبیعی به خود و چیزهایی که به آن‌هاعلاقه داریم و از دست دادیم ودلمان برایشان تنگ است،گاهی گریه می کنیم از روی مهر ورزی نسبت به دیگران به خاطر ظلمی که به آنها شده است.گاهی از روی کمال طلبی گریه می کنیم مثل خوف از خدا،که عاملی برای نزدیکی به خدا است و یا گریه برای معصومین و علما و بزرگان دین و امام شهید مان و خانواده ایشان ودیگر شهدا … به خاطر اینکه شمع وجود آنها خاموش شده و از حضور آنها نمی توانیم بهره مند شویم.گریه برای مظلومیت حضرت زهرا سلام الله علیها وتنهایی امام علی علیه السلام. گریه برای امام حسین(علیه السلام ) که از جنس علاقه و مهر ورزی است، به خاطر ظلمی که به ایشان واهل بیت ویارانشان شد و هم از جهت کمال خواهی برای اینکه سعی می کنیم در رفتار شبیه آنان باشیم به یاد کسی که برای احیای دین و اجرای عدالت …خود و خانواده خود را درسخت ترین شرایط قرار داد ،با گریه می توان پیوند عمیق روحی ومعنوی با چنین شخصیت عظیمی پیدا کرد و اهداف و آرمان‌های آنان را در عمق وجود پایدار کرد.
#به_قلم_خودم
#مدار_نوشتن
✍سمیه حسینخانی
