• خانه 

عروس مقاومت

26 شهریور 1405 توسط سمیه حسینخانی


دخترِ شما مثل دختر ماست ، جایش روی این چشم ماست . یک خانه به اندازه توانایی خودمان برایشان گرفتیم ، بچه ها خودشان کار می کنند و خانه زندگی‌شان را می سازند. خانم جان سنگ تمام می گذارد و دیگر حرفی باقی نمی ماند. دختر آرام نشسته است و انگار حرف ناگفته ای باقی نمانده است. مادر با نگاه به دختر می فهماندکه چایی بریزد؛ دختر با سینی طلایی و فنجان های چایی وارد می شود، بعد از اتمام مراسم خواستگاری و رفتن مهمان ها ، سریع سراغ کشوی میزش می رود و آلبومش را بیرون می کشد. چند بار به عکس های سال های قبل نگاه می کند . به همان وقت‌ها ی که اصلا به ازدواج فکر نمی کرد…
دختر هم پای همسر آینده اش به بازار آمده است. پسر همراه دختر راه می رود و اجازه می دهد تا او روی هر چیزی که دوست دارد ،دست بگذارد. دختر یک روسری زیبا می بیند و حلقه ای ساده و یک قواره چادر خریداری می کند…
خانه در تب و تاب جشن عروسی امشب است. جشن هایی که بوی مقاومت و امید و زندگی می دهد. چراغ های ریسه ها وسط حیاط شروع به درخشیدن می کنند. همه جا شلوغ است ؛ حتی صدای خشک جارو کشیدن حیاط هم به گوش نمی‌رسد. صندلی های کرایه ای روی هم چیده شده اند و بنظر می رسد بناست که امشب کلی مهمان روی آنها بنشینند،صدای خنده ی بزرگترها و کوچکترها در حیاط پیچیده است . بابا مثل همیشه از روی تختش دولا شده و حیاط را با نگاه خودش مدیریت می کند . وقتی عروس و داماد از آرایشگاه بر می گردند سفره ی عقدی ساده و زیبا یی چیده شده است و مهمان ها شروع به آمدن می کنند. عروس میان قاب آینه ، دختر دیگری است . به کسی که از درون آینه نگاهش می کند، چشم می دوزد ، خودش است ، خودِ خودش . داماد کنارش نشسته است .همان موقع خواهر عروس کنار گوش او می گوید ؛ بگو با اجازه بزرگ ترها! بزرگت ترها یادت نرود. دختر با اجازه بزرگ ترها بله می گوید و همه کِل می کشند . چرا دل شوره دختر را رها نمی کند و مدام به دلش چنگ می زند که آرام باشد . در همین حال و هوا است که صدایی می آید و موشک ها شاهد عهد وفاداری زوج جوان هستند. گوش ها ی دختر هنوز از موج انفجار سوت می کشد ؛ همان انفجاری که پرتش کرده بود به سمتی از دیوار ، نمی تواند از جایش تکان بخورد سینه خیز خودش را از روی زمین بالا می کشد او در میان آوار ها گیر افتاده است ، عروس خانه به آرامی پاهایش را روی زمین می کشد تا خودش را به حیاط برساند . پاهایش همچون ستون های سنگی ، در زمین فرو رفته اند و حرکت نمی کنند. در نظرش عقربه های ساعت بارها و بارها دور خودشان می چرخند تا او از اتاق خارج شود . دستش روی دستگیره ی در قفل نمی شود و نمی تواند آن را باز کند. هوای حیاط سنگین است خیلی سنگین ، آن قدر که شانه های دختر زیر آن تاب نمی آورد. کودکی روی زمین خوابیده است و مثل عکس تکان نمی خورد. عروس ، دستی بر روی صورت خندانی که از کودک دیده است می کشد و از فکرهای که در سرش می گذرد ، لب هایش را به شدت می گزد و بغضش مثل اناری ترک برمی دارد و لحظه ای دست هایش بی حرکت می شود و چشم می دوزد به او ، با دست های خونی اشک ها یش را پاک می کند . اشک و خون در هم می آمیزد . لباس عروسش پُر می شود از نقش و نگار گل های سرخ . روزی که باید سرشار از جشن و شادی برای آغاز زندگی مشترک یک زوج باشد ، به عزا و ویرانی تبدیل می شود و یک منزل مسکونی درکوهستکِ سیریک ، در حالی هدف حمله موشک های آمریکایی قرار می گیرد که مردم درآن مشغول برگزاری جشن عروسی بودند . فهرست جنایات آمریکا علیه ملت ایران کامل‌تر می شود .

#مدار_نوشتن
#سوژه_هفتگی
#به_قلم_خودم

✍سمیه حسینخانی

17887910531788676760img_20260902_114552_683.jpg

به کجا چنین شتابان

25 شهریور 1405 توسط سمیه حسینخانی


اصلا معلوم هست ما آدم ها داریم چه بلایی سر خودمان می آوریم؟! حتما باید یکی بمیرد تا آدم یادش بیفتد چقدر او را دوست دارد.یکی از دستورات بزرگان دین رفتن به قبرستان ها و زیارت اهل قبور است. قدم زدن در آن جا ،حال و هوای عجیبی دارد. تا چشم کار می کند قبر است. روی برخی از قبرها گرد و غباری گرفته است که مشخص است مدت زیادی است کسی به آنجا سر نزده است و برخی از مزارها دارای سروهای قد کشیده و شادابی است.کمی جلوتر خانمی روی خاک نشسته است . دقت کردم معلوم است به تازگی عزیزی را از دست داده است که قبر هنوز سنگ قبر ندارد. به ترمه های روی قبر زل زده است درحالیکه به آرامی اشک می ریزد ؛ لب هایش را تکان می دهد و زیر لب چیزهایی می گوید . فکر مادر دارد دیوانه اش می کند. فکر آن همه سال که مادرش را رها کرده است و رفته است سراغ خوشی خودش . فکر آنکه مادر واقعا او را بخشیده است ! پرده ی اشک چشمانش پاره می شود . عمق چشمانش پر از اندوه است ؛ پر از حسرت ، دلش می خواهد فریاد بکشد و غرق در نوشته های مادر می شود، همچون غریقی در نوشته های توفانی مادر بالا و پایین می رود… همیشه نامه نوشتن برای مادر سخت بوده است و دارد سخت ترین کار دنیا را انجام می دهد، نامه اش کوتاه است ،اما چندین بار آن را می خواند. مهربان من، عزیز دلم، شیرین تر از جانم…نامه ها پُر است از خاطره ی مادری که با کلی نذر و نیاز صاحب فرزند شده است. پر است از مهر و محبت بی دریغ مادر نسبت به فرزندش ، پر است از تنهایی که سال ها و سال ها در آن خانه تحمل کرده و نقش سکوت را در چهره اش نقاشی کرده است؛ و حرف زدن را فراموش کرده است . نامه ها پُر است از گلایه های مادری به فرزندش که حاضر نبوده مادری را که برایش کلی آرزو داشته است را ببیند. چه می شد مادر زنده می ماند و از غصه دق نمی کرد؟ چه می شد زودتر به ملاقات مادر می رفت ؟ خودخواه شده بودی …مادر از دنیا رفته بود و تو فقط به فکر خودت بودی !!
اگر یکی از اعضای خانواده که بین آن‌ها محبت است این محبت را نسبت به هم قطع کنند در واقع رحمت خداوند را قطع کردند. برای همین خیلی به صله ی رحم سفارش شده است و این عمل موجب جذب رحمت الهی می شود.خداوند به مهمترین قرار ملاقاتی که همه ی انسان ها به‌ دنیا آمده اند تا خودشان رابرای آن آماده‌ کنند بارها اشاره کرده است :” الی الله مرجعکم جمیعا” مقصد نهایی همه به سوی خداست و برای این دنیایی هم که قبلا هچ شناخت ی نسبت به آن نداشتیم نقشه راه مشخص کرده است و اگر دقت کنیم و از روی نقشه حرکت کنیم می توانیم به بهترین شکل به قرار ملاقاتمان برسیم ولی اگر عمدا نقشه راه را کنار بگذاریم برای لذت بردن از این دنیا گمراه می شویم. اگر از نقشه حواسمان پرت بشود غافل می شویم. انسان تا لحظه ی مرگ باید در مسیر الهی باشد و طبق آن حرکت کند حتی برای بعد از مرگ نباید غافل باشد و می تواند برای خودش باقیات و صالحات بگذارد.انسان وقتی در قبرستان قدم می زند تمام مصیبت ها و گرفتاری هایی را که هر روز با آن سرو کار داشته است را فراموش می کند و می فهمد که باید خودش را برای جای دیگری آماده کند. همه افرادی که در اینجا خوابیده اند ، یک روز مانند ما مشغول زندگی بودند که اجلشان سر رسیده و راهی منزل آخرت شده اند.ای بندگان خدا ،خودتان را برای این لحظه آماده کنید…

#مدار_نوشتن
#پل_کلمات
#به_قلم_خودم
#عکس_تولیدی
✍ سمیه حسینخانی

1788951142img_20220430_093811_406.jpg

گنبد فیروزه ای

24 شهریور 1405 توسط سمیه حسینخانی
گنبد فیروزه ای

 

باز دلم هوای جمکران می کند،هوای آن گنبد فیروزه ای ،دستم را گرفته بود و با من قدم بر می داشت از در ورودی که گذر کردیم و به حیاط مسجد رسیدیم ،روی سنگفرشهای سفید حیاط قدم می زدیم از دور گنبدهای فیروزه ای مسجد و مناره ها نمایان بودند،ناخود آگاه توقف کردم و دستم را به نشانه ی ادب روی قلبم آوردم و به امام زمان( عجل الله تعالی فرجه الشریف ) سلام دادم،تو آن لحظه نا خود آگاه دعای سلامتی و دعای فرج امام زمان را زمزمه می کنی،با خودم گفتم شاید اگر شما فرمان بنای مسجدجمکران را دراین مکان دادید،برای این بود که در این مکان حس انتظار بگیریم واین مسجد نماد انتظار شماست.وقتی این حرکت را دید آن هم دستش را آورد روی قلبش همان کار را تکرار کرد ،بچه های مودب را تو مهمانی دیدی؟ وقتی چیزی به آن‌ها تعارف می شود پیش از آنکه چیزی را بردارد،به بزرگترها نگاه می کند و از نگاه آنها می فهمند که بردارد یا نه؟ سرم را چرخاندم سمتش و گفتم: “دوستت دارم"، گفت :اگر راست می گویی ،برای من بستنی می خری؟! سرم را به علامت مثبت تکان دادم و لبخندی زدم.خب این پاسخ نشان می دهد که بچه ها هم به خوبی می دانند که دوستی و عشق هم علامت دارد و آن هم عمل و حرکت است.ما هم اگر امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف )را دوست داریم باید دست به کار بشویم ،باید یاد بگیرم به خاطر شما حرکت کردن را ،خود حضرت می فرمایند : (پس هر کدام از شما باید کاری کند که فردی را به محبت و دوستی ما نزدیک کند و از هر آنچه خوشایند ما نیست و باعث ناراحتی ماست دور کند).وارد مسجد شدیم ،بعد از اتمام نماز رو به من کرد و گفت:یعنی الان که امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف )غایب هستند چه کسی جانشین امام زمان هست؟؟ وقتی فهمید در دوره غیبت علما و فقها جانشین عام معرفی شدند و باید تو امور خودمان به ولی فقیه رجوع کنیم خیالش راحت شد.حرفش تمام نشده بود که به یاد این حدیث افتادم. “من مَاتَ وَلم یَعرِف اِمامَ زَمانِهِ ماتَ میتَه جاهلیَّه” در این روایت مرگ کسی که امام زمان خودش را نشناسد به مرگ جاهلیت تعبیر شده‌است! بدون تردید منظور از معرفت امام، شناخت ظاهری و شناسنامه‌ای امام نیست.بلکه مقصود شناخت جایگاه والای امام و اعتقاد به ولایت و واجب الاطاعه بودن اوست. منتظران واقعی به اشک وآه و دعا اکتفا نمی کنند،جمعه ها و سه شنبه ها کافی نیست ، باید هر روز سهمی را به امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف ) اختصاص بدهیم.

 

#مدار_نوشتن

#به_قلم_خودم

#خاطره_گردی

#رها_نویسی

✍سمیه حسینخانی

 

 2 نظر

قدرت لایزال الهی

23 شهریور 1405 توسط سمیه حسینخانی

«از میان درختان که گذر کردیم ،طولی نکشید که به پلی زیبا که بر روی رودی پهن و شفاف قرار داشت رسیدیم ، در کنار رود درختانی بلند قد و زیبا به چشم می خورند. از آب رودخانه، صدایی زیبا و دلپذیربرمی خاست. هوا بسیار مطبوع و معتدل است و محیط اطراف بسیار زبیا و مفرح است.مناظر زیبا احساس رهیدگی به انسان می دهد، چنان که نمی توانیم جلوی خود را بگیریم .اطرافمان زندگی با ضرب آهنگی شاد در جریان است .کمی جست و خیز می کنیم و با شادی فریاد می زنیم و می دویم .می خواستیم بر فراز درخت ها پرواز کنیم .پس از جست و خیز در مسیر ی مشغول پیاده روی شدیم و کم کم بر سرعت قدم هایمان افزودیم . آن سوی رود عمارتی که حياط وسیعی داشت به چشم می خورد. حیاطی پوشیده از چمن، با دیوارهایی پر از گل های رنگارنگ که تابلوهای زیبا و خیره کننده را تشکیل داده است ولی کاملا طبیعی و زنده است. باران به تازگی شروع به باریدن می کند. قطرات کوچک باران شبیه مرواریدهای کوچک روی شيشه می لغزند. از پنجره به یک منظره وسیع نگاه می کند، صورتش را به سوی آسمان می چرخاند ، سپاسگزارانه به آب گوارایی که از آسمان نازل می شود چشم می دوزد. نگاهش را به سمت طبیعت رها می کند ، هوای حبس شده را از دهانش بیرون مي دهد . می تواند طراوت باران را در تمام اعضای بدنش حس کند. به بارانی که بر زمین می‌ریزد خیره می شود. حس می کند که قطره  باران با هر نسیمی به صورتش می خورد. این حس چقدر مسرت بخش است… باران ،شن های کف حیاط را برق انداخته است و سطح آن با کلی زمرد و یاقوت فرش شده است و گل های رنگارنگ و چمن های تازه  همگی به طرز هیجان آوری برق می زنند. مه با اشتهای بسیار، جنگل پر از درختان را می بلعد. ابرهای تیره با تمام توان می بارند و هم جهت باد حرکت می کنند. صداهایی شبیه به هم خوردن تکه های کریستال به گوش می رسد این آواها چقدر دلنواز هستند، دلنواز؛ ودر عین حال ، قدرتمند و منقلب کننده . آن سوی آسمان ،هاله ی  زیبا و متشکل از انواع رنگ ها برق می زند که شبیه یک گذرگاه عریض و طویل است ، انتهایش را نمی توانم ببینم ، ولی مطمئن هستم که سر دیگرش در آسمان هاست . ترکیب ابر تیره، باران و هاله ی رنگارنگ ، بسیار دلربا و آرام بخش است و چشم انداز زیبا و بی نظیری را به نمایش گذاشته اند . تصویری مبهوت کننده و مرکب از زیبایی ، عاطفه و بخشندگی . خداوند قدرت لا یزالی خود را به منصه ظهور قرار داده  است. خداوندی که عمیقا به سخاوت او ایمان داریم این منظره ها روح را بیش از پیش مهربان می کند و عشق انسان را نسبت به خداوند بیشتر می کند و او را به خداوند نزدیکتر و با او مانوس تر می کند.

«إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ الْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِما يَنْفَعُ النَّاسَ وَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ ماءٍ فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ بَثَّ فِيها مِنْ كُلِّ دَابَّةٍ وَ تَصْرِيفِ الرِّياحِ وَ السَّحابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ‌»

 

«همانا در آفرينش آسمان‌ها و زمين و در پى يكديگر آمدن شب و روز و كشتى‌هايى كه براى سودرسانى به مردم در دريا در حركتند و آبى كه خداوند از آسمان نازل كرده و با آن زمين مرده را زنده نموده و انواع جنبندگان را در آن گسترده و در تغيير مسير بادها و ابرهايى كه ميان آسمان و زمين معلّقند، براى مردمى كه مى‌انديشند، نشانه‌هايى گوياست.»

يكى از راههاى خداشناسى  شناخت طبيعت است که می تواندشناخت خداوند ، قدرت، حكمت و يكتايى او را دربر داشته باشد.  هر موجودى در جهان هستى، آيه‌اى از آيات كتاب خداوند در طبيعت است. تنها خردمندان از نگاه درهستى، درس خداشناسى مى‌گيرند.»

#مدار_نوشتن 

#به_قلم_خودم 

#سوژه_هفتگی 

با الهام از کتاب آن سوی مرگ

 

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • ...
  • 6
  • ...
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
آبان 1405
شن یک دو سه چهار پنج جم
 << <   > >>
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            

شرف المکان بالمکین

جستجو

موضوعات

  • همه
  • اخلاقی
  • امام شناسی
  • ایمان به غیب
  • بدون موضوع
  • تربیتی
  • تمدن سازی
  • جایگاه ولایت فقیه
  • خاطره گردی
  • خانواده
  • خداشناسی
  • دلنوشته
  • عمومی
  • فاطمیه
  • مذهبی_سیاسی
  • مرقومات جنگی
  • معاد
  • معرفی کتاب
  • مهدویت
  • نبوت
  • نظام_ولایت فقیه
  • هستی شناسی

فیدهای XML

  • Atom: مطالب, نظرات
  • RDF: مطالب, نظرات
  • RSS 0.92: مطالب, نظرات
  • RSS 2.0: مطالب, نظرات
  • _sitemap: مطالب, نظرات
RSS چیست؟
  • کوثربلاگ سرویس وبلاگ نویسی بانوان
  • تماس