عروس مقاومت
دخترِ شما مثل دختر ماست ، جایش روی این چشم ماست . یک خانه به اندازه توانایی خودمان برایشان گرفتیم ، بچه ها خودشان کار می کنند و خانه زندگیشان را می سازند. خانم جان سنگ تمام می گذارد و دیگر حرفی باقی نمی ماند. دختر آرام نشسته است و انگار حرف ناگفته ای باقی نمانده است. مادر با نگاه به دختر می فهماندکه چایی بریزد؛ دختر با سینی طلایی و فنجان های چایی وارد می شود، بعد از اتمام مراسم خواستگاری و رفتن مهمان ها ، سریع سراغ کشوی میزش می رود و آلبومش را بیرون می کشد. چند بار به عکس های سال های قبل نگاه می کند . به همان وقتها ی که اصلا به ازدواج فکر نمی کرد…
دختر هم پای همسر آینده اش به بازار آمده است. پسر همراه دختر راه می رود و اجازه می دهد تا او روی هر چیزی که دوست دارد ،دست بگذارد. دختر یک روسری زیبا می بیند و حلقه ای ساده و یک قواره چادر خریداری می کند…
خانه در تب و تاب جشن عروسی امشب است. جشن هایی که بوی مقاومت و امید و زندگی می دهد. چراغ های ریسه ها وسط حیاط شروع به درخشیدن می کنند. همه جا شلوغ است ؛ حتی صدای خشک جارو کشیدن حیاط هم به گوش نمیرسد. صندلی های کرایه ای روی هم چیده شده اند و بنظر می رسد بناست که امشب کلی مهمان روی آنها بنشینند،صدای خنده ی بزرگترها و کوچکترها در حیاط پیچیده است . بابا مثل همیشه از روی تختش دولا شده و حیاط را با نگاه خودش مدیریت می کند . وقتی عروس و داماد از آرایشگاه بر می گردند سفره ی عقدی ساده و زیبا یی چیده شده است و مهمان ها شروع به آمدن می کنند. عروس میان قاب آینه ، دختر دیگری است . به کسی که از درون آینه نگاهش می کند، چشم می دوزد ، خودش است ، خودِ خودش . داماد کنارش نشسته است .همان موقع خواهر عروس کنار گوش او می گوید ؛ بگو با اجازه بزرگ ترها! بزرگت ترها یادت نرود. دختر با اجازه بزرگ ترها بله می گوید و همه کِل می کشند . چرا دل شوره دختر را رها نمی کند و مدام به دلش چنگ می زند که آرام باشد . در همین حال و هوا است که صدایی می آید و موشک ها شاهد عهد وفاداری زوج جوان هستند. گوش ها ی دختر هنوز از موج انفجار سوت می کشد ؛ همان انفجاری که پرتش کرده بود به سمتی از دیوار ، نمی تواند از جایش تکان بخورد سینه خیز خودش را از روی زمین بالا می کشد او در میان آوار ها گیر افتاده است ، عروس خانه به آرامی پاهایش را روی زمین می کشد تا خودش را به حیاط برساند . پاهایش همچون ستون های سنگی ، در زمین فرو رفته اند و حرکت نمی کنند. در نظرش عقربه های ساعت بارها و بارها دور خودشان می چرخند تا او از اتاق خارج شود . دستش روی دستگیره ی در قفل نمی شود و نمی تواند آن را باز کند. هوای حیاط سنگین است خیلی سنگین ، آن قدر که شانه های دختر زیر آن تاب نمی آورد. کودکی روی زمین خوابیده است و مثل عکس تکان نمی خورد. عروس ، دستی بر روی صورت خندانی که از کودک دیده است می کشد و از فکرهای که در سرش می گذرد ، لب هایش را به شدت می گزد و بغضش مثل اناری ترک برمی دارد و لحظه ای دست هایش بی حرکت می شود و چشم می دوزد به او ، با دست های خونی اشک ها یش را پاک می کند . اشک و خون در هم می آمیزد . لباس عروسش پُر می شود از نقش و نگار گل های سرخ . روزی که باید سرشار از جشن و شادی برای آغاز زندگی مشترک یک زوج باشد ، به عزا و ویرانی تبدیل می شود و یک منزل مسکونی درکوهستکِ سیریک ، در حالی هدف حمله موشک های آمریکایی قرار می گیرد که مردم درآن مشغول برگزاری جشن عروسی بودند . فهرست جنایات آمریکا علیه ملت ایران کاملتر می شود .
#مدار_نوشتن
#سوژه_هفتگی
#به_قلم_خودم
✍سمیه حسینخانی


